KANUNI POETIK I RRUSTEM GECIT

K  O  S  O  V  Ë S

Populli,  populli , është kala

Ai ndërton e shemb mynxyrë

Tokën  e  bukën po ia  shkele

Ai  me  d u a r   e  ngre  lirinë

Populli, populli është u r t i a

Mendja  e  tij  gjithë ndërton

Populli , populli  kur  flauton

Kush më bukur  nuk  këndon

G j e n i  e popullit është liria

Gjenia  e  tij  çdo herë krijon

Me të bukurën pemë të jetës

Ai  ecën   e   kurrë   s´ ndalon

Populli , populli ,  është kala

Ai ndërton e shemb mynxyrë

Tokën  e  bukën  po ia shkele

Ai  merr  pushkën   e   lufton

E M B L E M Ë

Unë jam ai  i dënuari

ai burgosuri, ai  trimi

ai i plagosuri  për liri

që një jetë të t ë r ë

isha  në luftë e beteja

Unë jam  ai   bandilli

ai shkruesi i  trakteve

ai ilegalisti i shkathët

ai që i  mbaja parullat

“ Kosova Republikë ”

Unë jam  ai  profesori

ai i  bukuri  i  rrugëve

ai  poeti   i  trazimeve

që me studentët trima

i ramë grusht armikut;

Unë jam  ai i dënuari

ai i bukuri  i  UÇK-së

ai piktori i  emblemës

ai, i dashuruari i lirisë!

T    R    E    P    Ç    A

Në Trepçë   është    palca    jonë

qenia që të ardhmen  ma  cakton

le  të çmenden  gjithë perenditë

Trepça Iliriane nuk më   mohon!

Në të dielat e  arit dhe t´argjendit

në të hënat e shiut  dhe  metaleve

u  vetlind  p l u m b i  dhe  zinku

dhe kristalet e bukura  të Trepçës

Hapeni ballinat e faqeve të tokës

të shihni  feldspathet,…manganin

në të reshurat…mes  vullkaneve

u   vetlind , Trepçën  dhe  Opali

Qahet  hëngjilli, floriri i  t o k ë s

qahet h u m u s i..a r g j i l i  blu

me gjunj të natës m´i  bien  tokës

qahen  pemët   për   degët  kërcu!..

Fol  gjuhë e  lashtë e  kësaj toke

Trepça   e  Kosovës prindin  e  di

Në Trepçë  Kosova  ka një emër

Mëmë e baba ia quajnë, Shqipëri!

ZËRI PRESHEVËS

N g r i t e m i  të bashkohemi

Ngritemi  të   n d ë r t o j m ë

ngritemi  të bëjmë më shumë

Ngritemi se  jemi K o s o v ë

Si të jetojmë nën terr të huaj

nën   duart   e të përgjakurit

me  drejtësinë e  të padrejtit

me  shtetin  që më   n d j e k

Në këtë tokë  me  Preshevë

Unë kam varret e stërmoçme

të rënët  e  të gjitha kohrave

këngët  e  të gjitha  betejave

O  ti  që   flet   krejt  ndryshe

K o s o v ë   është   emri   im

Kosovë është   g j a k u   im

Kosovë  është Presheva, hej!…

——————————————-

Diell  o  shpirt nxito  pa h ë n ë

gjysmën  nëna  i  kam  m´ atanë      TRIMIT POPULL

Gjethet   gjakut  nuk  i   bien

Deri sa   të ketë diell  e  zot

Gjethet  gjakut  nuk   i   bien

Pa  u  tharë rrënja  në   tokë

Diell o diell, të keqen mëma

Natë është s´ ndrit as  hëna

Në këtë vend  sa  terri  vret

Vret   pusia   e   hyqmi  vret!

Kjo pushkë e bukur si  vajzë

ka  sytë të kaltërt  nën  qiell

Kjo pushkë e bukur si  vajzë

ka  emrin : Kosovë e  l i r ë!

Bëmë mars,.bëmë dhe prill

u mbush toka plot me  trima

O Kosovë , o  vend  me  a r

dora  dorës  i  jep   të mbarë

2  )

në burg kam burrin  edhe  djalin

në burg kam motrën dhe vëllain

Mbahu o mëmë, se ka mynxyrë

veç me  luftë bëhemi  të l i r ë

Edi  me   shokë thyen   burgun;

unë puth  babin, ti  puth  burrin

Gjethet   g j a k u t  nuk  i  bien

deri  sa   të ketë d i e l l  e  zot

gjethet   g j a k u t   nuk  i  bien

as   kur  z e m r a  qanë me  lot

Fol  Kosovë, Kosovë Dardane

Fol   K o s o v ë , o  zë f l o r i

që ta   f i t o j m ë   këtë   l i r i

bëmë shumë luftë të marrim ty!

A R T I  Y N Ë

Poeti   ynë,  populli

poezitë e tij  të para

i shkroi në gur, në dru

në rërën e butë të lumit

në fletët e dushkut të ri

në hënë e vendlindjes

Poezitë e poetit  popull

shkruar në faqe të gurit

edhe pas 2 mijë vjetësh

I  gjejmë në Tënovc

janë të lexueshme, dhe

m r e k u l l o j n ë ;

“Kroi, biri im , mos qaj

unë isha tek  ju, dhe ti

do vish  te unë ; por,

deri sa të vije ajo ditë

mos mbaj zi për mua

po jeto jetën tënde!..”

Kjo  poezi  e  bukur

e  poetit  popull

është nga Tërnovci

i Peonisë iliriote

Lulja e Manastirit

Jetojmë në të njëtën  kohë

nën  të njëjtin  qiell me  yje

ku  e  bukura  dhe  i  bukuri

dihatin me të njëjtën frymë

Jetojmë në të njëjtën kohë

ku  valë të ashpra  të jetës

thyhen  nëpër kundërthënie

dhe  shpërndahen  qyteteve

Jetojmë në të njëjtën kohë

me të njëjtën etje të shpirtit

ku koha  është krejt  pakëz

për  të   krijuar   më shumë

Jetojmë në të njëjtën kohë

Me të njëjtin gjak të kohës

Ku  l i d h ja  e  shkronjave

Ngre zërin  e  përbashkimit

PRITJA GJENIUT

Ku  është   fshehur  gjeniu

Ai   që   f l e t   si   populli

Ai  që qan  si  p o p u l l i

Ai  që di  të këndoj  si  ai

Ku  është fshehur  gjeniu

Pyesin n ë n a t,baballarët

Gratë e veja,fëmijët jetim

Pyetë e  gjithë K o s o v a

Ku  është fshehur  gjeniu

Ai më i  bukuri i këngëve

Ai më i bukuri i  betejave

Ai më i bukuri  i  fitoreve

Ku  është fshehur  gjeniu

Më i gjakshmi dhimbjeve

Pyetë vullneti  i  popullit

Pret   vullneti   i   popullit

ARVANITËT

Unë flas gjuhën  shqipe

i pat  thënë mikut të tij

Aristidh Kolia- Arvaniti

para se grekët ta vrisnin

Asgjë nuk  ka  mbaruar

më duhen  4 shekuj jetë

për  ta  kthyer mbarë, të

kaluarën tonë të shkelur

Nën këtë qiell g r e q i e

të të vërtetave përmbys

kërkoj borxhin  e gjakut

gjakun tim të ardhshëm

Homeri shkruante shqip

në shqipen e pellazgëve

unë vetë e  kam  lexuar

në pellazgjisht, Odisenë

Kulla e Martirit

Kryengritësit, Tahir Mehaj

Është ndal dielli mbi Prekaz

E  ka  vu   b u z ë n   në gaz

Në ´Drenicë s´hyhet  me sy

Tahir Meha vëzhgon n´dylbi

Ushtria  e  serbit po vjen zih

Vjen me  tanke  e  me ushtri

Duan të gjallë lirinë me lidh

Po qëndresa udhën s´ mbyll

Tahir  Meha   një   dardaniot

Pushka  ime  s´ flet  veç sot

Plumbi i tij  vret një Dodek

S´jepet kulla  unë pa vdekë

Plumbi dytë vret  një Millan

Vetë më hyri  ai  qen  nishan

Pikë e gjakut ku ka ra, pemë

e  tokës   kurrë s´ është tha!

2  )

Nebih Meha thërret Tahir

Të lumtë dora   o   im  bir

Vret T a h i r i dyzet armiq

Ne  në luftë nuk jemi të liq

Ka  dalë dielli   mbi  Prekaz

Tahir Meha po qesh  me  gaz

Babë e bir ngrehin një këngë

Babë e  bir vrasin një gjëmë

Të   lumtë   zemra   o  azgan

Kështu  luftohet   për  vatan

Ndal  o  serb   o  serbomadh

Kthehu prapa  nga  ke ardhë

Qysh   kur   ishte   pellazgjia

Unë jam (këtu) n´tokat e mia

Tahir  Meha  pushkën mbush

Zjarri e do të ketë pak prush!..

I burgosuri i idesë

Me   fuqinë   e  së vërtetës

dhe  të kundërtave të tjera

unë k ë r k o j  ndryshimin

përroin që dashuron lumin

I ndodhur  në këtë rrethim

goditem nga valë të ashpra

nga  përsëritjet   monotone

të zotërinjve  të prangave

Me  këtë mendim  që kam

gjerësia më vjen e ngushtë

thëllima më vjen  e  cekët

dhe   largësia   e   turbulltë

Sa  herë i  hyj ndryshimit

dhe të kundërtave  të tjera

duken të fortët e kësaj bote

tek  shtyjnë njëri  –  tetri

PLAGËT E NUSEVE

Atë natë në T o p p o n i c ë

vetëm  terri  ishte  me bollëk

ishte vranët, binte shi, ftohtë

ne ishim më të pambrojturat

( n u s e  sapo   të martuara)

burrat tanë ishin  ushtarë në

në Bosne, Kroaci  e Slloveni

Ne ishim nuse të reja,lehona

të bukura  dhe  shtatëzëna, të

pashme.Ujku berret i zgjedh

ajo  natë e  arrestit  u  shoftë

fshati  fqinj  neve na  dhunoi

njerëzit e tyre na poshtëruan

çdo gjë ndodhi  në mesnatë

ne s´ishim një,  as dy, por 33

n  u  s  e,… të   posamartuara

të bukura  s´i ka dashtë zoti

se  për  ato  plagë mbi nuset

edhe  mureve   u   vinte  keq

PIKAGJAKU

Ti që puth buzët e mia

që më josh e përqafon

ti je më e dashura ime

mbrëmja ime e  bukur

Ca pika  gjak në duar

ca  pika  gjak  në   gur

m´u dukën  të etshme

tek mbahesha për mur

I  plagosur   në betejë

unë ndjehesha i gjallë

për  m u r i  mbahesha

të mos   bie   në varr!

Nën atë qiell të grisur

me  eshkë e  me  uror

ca   pika  gjak  në  gur

me gjak u bënë flamur!

Ismail K a d a r e

Më i  thelli , më a f ë r t i

Më i  dituri ,  më   fisniku

Më gjeniu, më shpërthyesi

Më sublimi  dhe  më poeti

Mes  Eskilit  e  Shekspirit

I  dha  gjak  shqipes  sonë

Në mes Dantes e Borhesit

Më poeti  dhe  shkrimtari

Në mes yjeve i  vetmi  yll

Në mes  detit  dallga  vetë

Para Romës  e pas Romës

Iks  izmave i  vure gomën

I s m a i l  i plot imazheve

Ti  je   bëma  e  artit  tonë

Për  gjithë jetët ti do  jesh

Më gjeniu  i  kohës  sonë!

H I M N I  B L U

Ç´është ky flamur i huaj

në   direkun   e  shtëpisë

mos r r o t a  e  historisë

që unë duhet  ta  b a r t

Ç´është ky flamur i huaj

i  kujtoj  të vrarët  e  mi

të   vrarët   nëpër  beteja

të vrarët nëpër mërgime

Ç´është ky flamur i huaj

që unë   duhet   ta  bart

për hir të A h t i s a r i t

dhe k a r r o c ë s  së tij

Ç´është ky flamur i huaj

me  h y m ë n  e pa fjalë

është gjysëm  b e t e j a

për të vazhduar në fitore

RRINI KËTU

Rrini këtu mos u largoni

shumë   jemi  degëdisur

atdheu  shih s´i  po qanë

nuset  na  gjuajnë me lot

Rrini këtu mos u largoni

Mos  u  bëni  të t j e r ë

vendi  huaj  është i huaj

për  asgjë s´na bën nder

Rrini këtu mos u largoni

bota  huaj  s´ është flori

dheu i huaj flet ndryshe

ai  do   g j u h ë n   të tij

Rrini këtu mos u largoni

shumë   jemi   degëdisur

rrini këtu  mos u largoni

mërgimi  shtjenë me lot

Prushëza poetike

1  )

Në të drejtën   e   fjalës

arti s ‘ është gjithëfuqia

por shpalon  të vërtetën

dhimbjen   e  së ëmbles

2 )

Krejt    brenda   v e t e s

zemërimi  i  bie  daulles

trishtimi   i   bie  kitares

liria  një kënge  me  vaj

3 )

Plot  gjëra   e   gjësende

D i g j e n   në thëllimë

Në lumej  të a s h p ë r

Të ndjenjës  dhe sopirti

4  )

Në moshën  58  vjeçare

58  vjeç   kam   kujtesën

58   jeçe   i   kam  hallet

58  vjeç   kam   imazhin

5  )

Çasti  i  parë i krijimit

ishte  moment  sublim

që më mori  me  vete

Në të gjitha  proceset

6  )

E  puthura  më e   bukur

mbetet e puthura që qesh

e   puthura   që   kremton

e   puthura që e s h t o n

7  )

Qe  një natë me hënë

Kur unë ty  të prisnja

Kur ti mua  më prisnje

Kur ne përqafoheshim

8  )

Sa herë sisat i fshehi

në sisoret     e    mia

miqtë e mi m’i gjejnë

Dhe m’ i  duan shumë

9  )

Zemrës  që dashuron

Mos     i    kundërshto

Vendimeve    të    saja

Nuk  i   dilet   përpara

10 )

O  sy  i  bukur  i  jetës

t´i  që   sheh   gjithçka

tregomë ,  ç´ bëre   sot

me cilën të bukur ishe

11  )

Fati na  ka  zvogëluar

me  “bujtës”  të huaj

me“bujtës”gjithëfare

Me “bujtës”  të tjerë

12 )

Dhimbjet  e pazgjidhura

dhe vuajtjet  e pafjetura

nuk   sjellin  lajme  koti

po vlimet  e shpërthime

13  )

Poezia nuk di të jepet

as kur atë e përgjakin

Ose   e   nëpërkëmbin

Di k t a t u r a  të egra

14  )

Çdo  qytetar   i   yni

I  a f t ë dhe patriot

Ka  detyrë dhe nder

T´i dalë zot  atdheut

15 )

Hyr  në   qiellin  tim

në pemishtet  e mia

se këtu ka rënë vera

e  të   gjitha  frutave

16  )

Në brendi të pavetëdijes

ku  ngjizet  e  b u k u r a

e  ndieja  të magjishmen

dridhjen  e  barit në erë

17  )

Me skllevër  të shtypur

dhe  popuj   të shtypur

u  bënë vepra të mëdha

dhe vetëvrasje të mëdha

18 )

Njeri  i   k o h ë s  sime

eja  ta  njohim këtë jetë

ta  njohim   njëri-tjetrin

dhe  vuajtjet  mes  vete

U  D  H  Ë  T

Ngushticës   së   shpirtit

Shtyhen   aktorë tragjik

E kaluara  dhe  e sotmja

E ardhmja, koha pas saj

Në këtë shfaqje të jetës

Nxitojnë plot  n j e r ë z

Y j e  nga  më të rinjtë

Diej  nga   të mëdhenjë

Në hyrje të së vërtetës

Do të presim  në radhë

Bashkë me  veten tonë

Do presin  dhe të tjerët

Në këtë botë të pasur

S´hyhet  i  pa dashuruar

Ky është jetë – realiteti

Në ngushticën e sopirti

I  N  D  R  I  T  I

Lufta   bën  sikurse f l ë

plaga thotë varra s´më lë

keq  na  ndanë me  kufij

pa Kosovë,s´ka Shqipëri

Mbushe gojën o shqiptar

mbushe thirrje o  i  gjallë

mblidhi  fitoret  për   liri

thuaj botës jam Shqipëri

L u f t a   bën  sikurse  flë

plaga thotë varra s´më lë

dhimbja çahet do një zot

ditë e  bukur  qenka  sot

O  të   guximshmit  e  mi

fjalët  ia  dhashë këngës

që t´ua  sjellin  porosinë

bashkim  të   jetë fitorja

THIRRJET E EPOSIT

Me gojën e mbyllur nga frika

guximi  shndrrohet   në frikë

fjala  fshihet  mes  dhëmbëve

dhe qeshja kthehet në vuajtje

Me gojën e mbyllur nga frika

n d a l o n   edhe   pëshpëritja

gjelbërimi   i  fjalës   në letër

lulëzimi i këngëve  në vargje

Me gojën e mbyllur nga frika

nga  shtypja  e  terri  i  trashë

dhimbja  kthehet  në humbje

e  h u m b j a   në   poshtërim

Në këtë t h i r r j e  të eposit

Zëra të tërë vijnë nga baladat

që lirinë ta bëjmë më tamam

dhe të ardhmen më të bukur

Njeriu me bastun

Në këtë botë të jetueshme

plot janë gjërat  e  pafundme

fjalët  që ngrejmë mendimin

të puthurat  që   bëjnë dritë

Në   b e t e j a t   e   shtëpisë

ndodhë të kundërshtohemi

përpara i d e v e të k o h ë s

të pranojmë ose  refuzojmë

Në këtë botë me shumë kohë

dhe  me   p a m j e  gjithfare

pemë e  së bukurës r r i t e t

dhe  gjelbëron  sipas  vendit

Njeri  i  kohës sonë, l ë v i z

fjala  e  shkruar  shumë flet

ajo t r e g o n  të s o t m e n

dhe misteret  e  së ardhmes

ÇKA THA LIRIA

Zemrën e kam shëndoshë

po  trupin  në pesë pjesë

e v r o p a t    më   n d a n

më ndan  me   të pabesë

Kosovës  f l i t e t  shumë

se  bisedat  s ´ janë   mirë

l i r i n ë e  duam tamam

pa pranga  e  pa mynxyrë

Zemrën e kam shëndoshë

po  trupin  në pesë pjesë

më shumë se një shekull

jam  nën  degë të rrufesë!

B U B U L I N A

Jam vetëm  në stacion

ku askush  s´ më pret

trenat shkojnë e  vijnë

jashtë mendimet ikin

Në tërë këtë gjithnajë

“ jetime ”  kam  mbetë

mos më lë më vetëm

ku  askush s´ më pret

Me këtë shi të zemrës

kush  nuk   flet  o  zot

me këtë shi të zemrës

zemra   qan   me  l o t

LULEPJESHKA

Si pikat e shiut në verë

që reja  i bashkon, janë

dhe  të   puthurat  tona

që shpirti   i  dëshiron

Mos më pëlqe i dashur

se unë jam e dashuruar

thuamë s’i  do të bëhet

nëse  ne  mbetemi larg

Kraharori    më   digjet

zemra çfarë s’më thotë

mos më pëlqe i dashur

se pa  ty  nuk  rroj  dot

Mos më pëlqe i dashur

nën  këto  pika   s h i u

se  jam   e  pafuqishme

që ty   të kundërshtoj

Mos më pëlqe i dashur

se   u n ë   të   dashuroj

nën  këto  pika   s h i u

zemra çfarë s´më thotë!..

T R Ë N D Ë L I N A

Nata sonte më veç ka  rënë

unë mbështillem si  gjësend

dhe ëndërroj… mes  vetmisë

një diell  tjetër   të l i r i s ë

Dhembja ime s’ ka një fund

kupën  e  saj  me  se ta tund

dhimbja  ime rron tek  flaka

ajo  rrënjët  i   ka  tek  plaga

Zemra   diellin   e  dëshiron

dielli  zemrën   e  frymëzon

nata  sonte  v e ç ka   r ë n ë

unë mbështillem  si gjësend

S  H  P  R  E  S  A

Shpresa , a të kujtohet ty

ajo mbrëmje e Prishtinës

kur  unë e  ti  putheshim

lulet  të çelin  të bukura

Në ato vite të rinisë sonë

ne  nuk rrinim  duarkryq

e  shquanim  njëri-tjetrin

dhe praninë e pushtuesit

Shpresa, a e mban mend

atë takimin në Prishtinë

se në ato  vite  të rënda

ne  këndonim së bashku

I   H  U  A J  I

Të dielën, të hënën

I  “bardhi”  ish  i  zi

Të hënën, të dielën

Një shi puth një shi!

Dardani   e   Monika

“Romeo   e  Zhulietë”

Monika   e  Dardani,

Drama  ishin  v e t ë

Liqenit  të Gjenevës

Dallga-dallgën  tund

Mbi  varkë të liqenit

Putheshin   pa  fund!

Të dielën , të hënën

S h i t ë s i  ishte i ri

Pas luleve e banakut

Monika s´ishte e tij!

Qyteteve të Evropës

“Biznesi” s´ ka kufij

Kulmet   a r r i h e n

Por  drama  përmbi!..

G J I L A N I T

poetit, Rexhep Elmazit

I  vetëm, i   vetëm

si një qytet në shi

vrasësi    të   vrau

tek  v a r g u  i  ri!…

Gjilanit  në këngë

më i  m i r i  djalë

Gjilanin  e   deshe

në Gjilan të vranë!

Zemra tha  paguan

kënga do të mbesë;

të vranë e të shanë,

të shanë e të vranë!

Gjilanit  në këngë

më i  m i r i  djalë

Gjilanin  e   deshe,

në Gjilan të vranë!…

G j i l a n, 1980

S H Q I P T A R Ë T

Nëse luftën nuk na  e  pranojnë

shqiptar, bërtit  me sa fuqi ke

në dhomë, në banjo, në balkon

nëpër shtëpitë tuaja  të bukura

nëpër   trotuare , nëpër  shkolla

bërtit   tek    të   mbjellat  tuaja

bërtit në rrugë,  para  pallateve

nëpër qytete dhe fshatra, bërtit,

bërtit , me  sa f u q i   ke, që të

dëgjojë toka e qielli, bërtit çdo

kund ka shtypje, çdo kund  ku

ka pushtim,Kosovë,bëhu e lirë

dhe ngritu të dëgjojnë të rënët

se  këtu  jemi! Dhe gjallë jemi!

KËNGË PËR LIRI

Të gjitha  kohëve  gjak  u  dhamë

në fushë të betejës e punë të rëndë

gjak dhamë për  tokë e  për qiell

gjak dhamë që të rrojmë më mirë

Të gjitha  kohëve  gjak  u dhamë

që l i r i n ë   ta   kemi më tamam

me të drejta  të njohura dhe liu1_rrustemgeci1-1gje

Të gjitha  kohëve gjak  u  dhamë

në Trojën e parë Trojën  e  vranë

në Trojën  e  dytë Trojën e ndanë

në Trojën  e  tretë turqit  na  ranë

të gjitha kohëve gjak u dhamë,në

fushë të betejës  e punë të rëndë

Rrustem Geci – Dortmund   / nëntor, 2008

Advertisements

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Google+

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google+. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s

Këtë e pëlqejnë %d blogues: